Wacław Solski (właśc. nazwisko Wacław Jan Pański), ur. 5.9.1897 r. prozaik, eseista, poeta, autor wspomnień. Od 1915 r. przebywał w Rosji, gdzie w 1917 r. był członkiem redakcji polskiego dziennika komunistycznego Polska Prawda, a w 1918 r. redagował w Mińsku Sztandar Komunizmu. Od 1917 r. członek SDKPiL, a następnie Partii Komunistycznej Zw. Sowieckiego. Uczestniczył w rokowaniach polsko-sowieckich w Rydze. Korespondent, a następnie jeden z redaktorów Izwiestii. Pod koniec 1928 r. wyjechał na Zachód i zerwał z komunizmem. Przybywał w Paryżu i Londynie, a w 1945 r. osiedlił się w Nowym Jorku. Pisał po polsku, rosyjsku, angielsku i francusku, publikując również w prasie emigracyjnej.

W Polskiej Fundacji Kulturalnej wydał: Bajki na co dzień (1965), Psy wśród ludzi (1970), Między Chicago i Wenecją (1974), Władza (1976), Dym (1980).

Zmarł 19.9.1990 r. w Nowym Jorku.